کونگور

(۱)  

  کونگور   

کولان شان Kunlun Shan

کولان شان يا کون لون بزرگترين سيستم کوهستاني در آسيا به شمار مي رود. این رشته کوه در لبه شمالی از پهنه خشک فلات تبت درست در وسط رشته کوه هیمالیا و رشته کوه تیان شان قرار گرفته. در سمت غرب نیز با رشته کوه پامیر هم مرز می باشد. بلندترین کوههای این رشته در باریکه شرقی کولان شان قرار دارند. آنها چندین کوه مرتفع با درجه سختیهای مختلف هستند که بلندترینشان کونگور با ارتفاع 7719 متر می باشد. اما کوه نه چندان دشوار موستاق آتا یا پدر کوه یخی با ارتفاع 7546 متر از شهرت جهانی برخوردار بوده و صعودهای به مراتب بیشتری نسبت به کونگور دارد. سوا از این دو کوه مرتفع کوههای بسیاری را می توان در این رشته کوه یافت که البته دوردست بودن و گاها درجه سختی بالا باعث استقبال کمتر از آنها می باشد و درمیانشان می توان به چندین کوه بلند صعود نشده و بی نام نیز اشاره کرد . تعدادی از قلل مرتفع و مهم کولان شان عبارتند از: موستاق 7282 متر، چولپانک لیک 7102 متر، اولوگ موستاق 6987 متر، بوکادابان فنگ 6860 متر، چاکراگیل 6727 متر و امنی مچن 6280 متر.

ماههای جولای و آگوست بهترین ماههای صعود به قلل کولان شان می باشد.

 

کونگور 7719 متر Kongur

قله کونگور بلندترین کوه در میان توده کونگورتاق و البته رشته کوه کولان شان به شمار می رود. این کوه در غرب رشته کوه قرار دارد که البته چندان دور از بزرگرا قراقروم و کوه موستاق آتا نیست. گرچه این امر می تواند دلیلی مناسب برای استقبال از صعود به کوه کونگور باشد اما بی شک درجه سختی بالای کوه از عواملی است که موجب صعودهای نادر به کونگور می شود.

نخستین صعود کونگور در سال 1981 توسط کوهنوردان انگلیسی به سرپرستی کریس بانینگتون صورت گرفت و وی به همراه پیتر بوردمن، آلن روز و جو تاسکر از یال جنب غربی که امروزه به مسیر بانینگتون شهرت دارد به قله دست یافتند. کمپ اصلی کوه در ارتفاع 4800 متر قرار دارد و از دریاچه کاراکول تنها ظرف یک روز قابل دسترسی است. کمپ اصلی پیشرفته در ارتفاع 5400 متر قرار دارد و مسیر آن پر است از شکافهای یخی که عمق آنها گاها تا 8-9 متر می رسد. از کمپ پیشرفته با یک دور زدن به جبهه جنوبی می رسیم که آن هم به یال غربی گردنه کونگور6750 متر متصل می شود. از گردنه ابتدا می توان به قله کارالوک 7245 متر و از آن پس نیز مسیر با شیبی تند و درجه سختی زیاد به قله اصلی کونگور رسید. درجه سختی این کوه  می باشد .  6a، TD-/TD

 

تیریچ میر

(۲)

 

                       Tirich Mir  7706  m

           

موزتاق آتا

 

(۳)

 

 

 

 Muztagh Ata   7564  m                    

 

 

 

ایمنی ایسماعیل سامانی

(4)

 

 

Imeni Ismail Samani  7495  m             

 

 

 

 

   

نوشاق

 (۵)                                           

 

                                نوشاق       Noshaq  7492  m

 

 

پوبدا

  (۶)

 

   پوبدا

 

 

 

تیان شان Tian Shan

رشته کوه تیان شان به طول 1200 کیلومتر و عرض 300 کیلومتر در میان کشورهای چین، قزاقستان و قرقیزستان محصور گشته. نام قدیم رشته کوه تانگری تاک به معنای کوههای آسمانی بود ولی چینی ها آنرا به تیان شان تغییر دادند.رفیعترین قله این رشته کوه پوبدا یا پیروزی با ارتفاع 7439 متر بوده که در خاک قرقیزستان قرار دارد و یخچال اینلچیک جنوبی به طول 46 کیلومتر طویلترین یخچال تیان شان محسوب می شود. در این میان ماربل وال با دیواره مرمرین خود همچون الماسی در بخش شمالی تیان شان می درخشد و از سویی چشم انداز کم نظیری از ارتفاعات بلند و ناشناخته چین در جنوب شرقی خود به دوستداران طبیعت عرضه می کند. بخش وسیعی از تیان شان در قرقیزستان گسترده شده. رشته کوه آک شیراک در شرق، فرگانا در غرب و رشته کوه قرقیز در شمال و همینطور تاریمسکایا در خاک چین و جنوب تیان شان قرار دارد. حدود 30 رشته کوه با قللی بالای 5000 متر در بخش میانی تیان شان با شکوهی تمام قرار گرفته اند که دسترسی به آنها چندان دشوار نیست.

 

پوبدا 7439 متر pobeda

شمالي ترين کوه متری 7000 متری دنيا در جنوب يخچال 46 کيلومتری اينلچيک جنوبی قرار دارد. اين کوه که بلندتري کوه کشور قرقيزستان است کوه پيروزي هم نامیده می شود. پوبدا بدليل شمالی بودنش دارای شرایط بد و هميشه سرد هوا می باشد. ضمن آنکه در تمامی مسيرهای صعود به آن خطر سقوط بهمن وجود دارد. کمپ اصلي تمام مسيرهای جبهه شمالی کوه بر روی يخچال زوويوسدوکا مستقر می باشد که دسترسی سريع به آنها فقط از طريق بالگرد امکان پذير است.جبهه جنوبی کوه در خاک چين بوده و به مراتب دشوارتر و خطرناکتر از جبهه شمالی است. در اين جبهه چینی ها کوه را تومور مي نامند. اولين صعود اين جبهه (جنوبي) در سال 1977 توسط تيمي از کوهنوردان چينی صورت گرفت. اولين صعود کوه بنام تيمی روس يه سرپرستی آبلاکوف و از مسير شمالی به ثبت رسيده گرچه اين احتمال وجود دارد که گروه سال 1936 کومسومول به قله رسيده باشد.

 

چومولاری

  (۷)

  چومولاری(عروس کانچن جوکا)

 

چومولاری7350 متر کوهی است مقدس برای بودائیان تبت و هر سال زائران زیادی که به دهکده پاری دسونگ در 10 مایلی کوه برای مراسم دعا می آیند، سری هم به دامنه های کوه مقدس زده، آنرا طواف می کنند. کوه چومولاری را بدلیل زیبائیش عروس کانچن چونگا می نامند. این کوه در مرز تبت و بوتان قرار دارد. جبهه شمالی کوه را دیواره ای عظیم به طول 2750 متر فرا گرفته. چومولاری نخستین بار در سال هزار و نهصد و سی و هفت توسط اسپنسر چاپمن و داوا لاما صعود شد. ارتفاع قله این کوه در منابع مختلف مابین هفت هزار و سیصد و چهارده تا هفت هزار و سیصد و پنجاه متر متغیر ذکر شده

--------------------------------------------------------------

پائیز 2005 تیمی از اسلونی به سرپرستی مارکو پریزل موفق شد مسیری نو را بر روی چومولاری گشایش نماید. آنها هم هوایی خود را بر روی قله 6706 متری جانگمو گوپشا صورت دادند، سپس به دو گروه جهت فعالیت بر روی دو مسیر متفاوت تقسیم شدند. 4 نفر دهلیز شمالی را هدف قرار دادند، آنها پس از بیتوته در ارتفاع 6800 متری خود را به یال شرقی رساندند و در 14 اکتبر از آن مسیر راهی قله شدند. بخش دشوار مسیر توسط اعضای تیم با درجه سختی  TD+,80/45-60 درجه بندی شد که حدود 1900 متر طول داشت
اما دو تن از اعضای تیم در شرایط باد شدید و درحالیکه لایه نازکی از یخ بر روی مسیر شمال غربی قرار داشت، موفق به فتح قله شدند. آنها نیز از ابتدای دهلیز شمالی صعود خود را آغاز نمودند، سپس با تراورس به سمت راست ازمسیری ترکیبی خود را به یال شمال غربی رساندند. این در حالی بود که شیب تند مسیر را برفی عمیق پوشانده بود، در حالیکه در زیر آن لایه ای از یخ نازک قرار داشت. آنها درجه مسیر را ام 6 مثبت ثبت کردند
کوه نوردان اسلونی برای صعود قله مجموعا 5 روز تلاش کردند. پس از صعود قله نیز آنها امیدوار بودند بتوانند از مسیر جنوبی به پائین باز گردند، اما شرایط بد جوی آنها را مجبور به بازگشت از همان مسیر صعود نمود و با یک شب مانی دیگر خود را به کمپ اصلی رساندند .

مارکو سرپرست تیم می گوید: به طور معمول در یک صعود موفق تدارکات و پشتیبانی در کنار تاکتیک صعود نقش ارزشمندی را ایفا می کند
مارکو پریزل کوهنوردی است که صعودهای بیشماری را به سبک آلپی در آمریکا و آسیا صورت داده. او همچنین عضو تیم سال دو هزار و چهار صعود به کی 7- کاراکوسا – و نانگاپاربات بود که هر دو در یک برنامه به سرپرستی استیو هاوس آمریکایی انجام شد .

ساراگرار

  (۸)

  ساراگرار

 

هندو کش Hindu Kush

کلمه هندو کش از زبان پارسی بر این منطقه نهاده شده و به معنای کشنده یا قاتل هندوها می باشد ، این کلمه به سرمای کشنده منطقه و مرگ هندیها بر اثر سرما اطلاق می گردد. پیشتر کوهستان این منطقه را هندو کوه نیز می نامیدند که کاملا برگرفته از زبان پارسی می باشد. رشته کوه هندوکش در جنوب غرب رشته کوه پامیر واقع شده است. این رشته کوه کم و بیش در مرز افغانستان و پاکستان قرار دارد. بطور کل اطلاعات زیادی نیز از کوههای این منطقه در دست نیست و کوههای زیادی را نیز می توان در این رشته یافت که همچنان صعود نشده و بکر مانده اند. این رشته کوه که از شرق به غرب گسترده شده کم و بیش در مرز افغانستان و پاکستان قرار دارد. بخش شرقی این رشته کوه عموما دایره وار و البته بکر و وحشی می باشد که با ارتفاعی نزدیک به 5500 متر کمی کوتاهتر از سایر کوههای آسیای میانه است، ضمن آنکه رشته های فرعی زیادی نیز در این بخش مشاهده می شود. امتداد کوههای این منطقه به جنوب و غرب گسترده می شوند و در نهایت با کاهش ارتفاع به کوهها و تپه های مرکز کشور افغانستان ختم می گردند.

اما بخش غربی این کوهها حالت رشته رشته داشته و مملو از کوههای مرتفع و پر برف می باشد که در میانشان بالغ بر 20 قله بالای 7000 متر یافت می شود. در میان این کوهها تریچ میر با ارتفاع 7690 متر بالاترین ارتفاع را داراست که در قیاس با کوههای بسیاری از مناطق دنیا ارتفاع بلندی محسوب می شود. از ویژگیهای مهم کوهستان این منطقه می توان به هوای نسبتا پایداروقابل پیش بینی آن اشاره نمود.

در قیاس با کوههای اغلب مناطق آسیای میانه، دسترسی به کوههای پوشیده از یخ و برف هندو کش راحت است.

تابستانهای این منطقه گرم و زمستانها پوشیده از برفند.

در نهایت باید توجه داشت بدلیل شرایط خاص سیاسی منطقه هنوز امکان حضور گسترده در آن محیا نیست.

از کوههای هندو کش می توان به قلل زیر اشاره نمود:

 

سارا گرار 7349 متر

چهارمین قله منطقه هندوکش کوهی است کاملا مستقل، توده عظیمی از دیواره های گرانیتی و رخهای پوشیده از یخ و برف در دورادور آن.

نخستین بار در سال 1958 تیمی انگلیسی به سرپرستی تد نوریش بر روی قله شمال شرقی تلاشی را صورت داد. اما بدلیل کشته شدن یکی از اعضای تیم آنها ناموفق بازگشتند. یکسال بعد یعنی در 24 آگوست 1959 تیمی 5 نفره از ایتالیایی به سرپرستی فوسکو مارینی موفق شد قله شمال شرقی را فتح نماید. این صعود از مسیر شمال شرقی یخچال نیروقی صورت گرفت.

قلل اصلی ساراگرار عبارتند از قله شمال شرقی با ارتفاع 7349 متر، قله شمال غربی 7300 متر، قله جنوب غربی 7148 متر، قله جنوبی 7307 متر، و قله جنوب شرقی 7208 متر.

 

دیران پیک

( ۹)

 

  

 Diran peak  7273 m          دیران پیک                                     

لنین

  (۱۰)

 

    Lenin  7134 m     لنین                    

کورژنفیسکایا

  (۱۱)

  کورژنفیسکایا 

پامیر Pamir

این رشته کوه همچنین دارای پیوستگی با رشته کوههای تیان شان، قراقروم، کولان شان و هندوکوش می باشد.

پامیر دارای زمستانهایی بسیار سرد وسخت و تابستانی خنک است با مناطقی پوشیده از جنگل.

وجود چندین یخچال طویل از جمله یخچال "مورغاب" به طول 231 کیلومتر که طویلترین یخچال دنیا به شمار می رود از شاخصه های این منطقه به شمار می رود.

یخچال فدچنکو به طول 70 کیلومتر نیز یکی از بزرگترین یخچالهای جهان به شمار می رود. ارتفاعات کوهستانی پامیر بخش عظیمی از خاک تاجیکستان را فرا گرفته است. جناح های جنوبی پامیر به منطقه عمومی مرغاب در خاک چین وارد می شوند. زبانه های جنوبی رشته کوه به بخشی از رشته کوه هندو کش متصل است. همچنین پامیر از شمال در خاک قرقیزستان به کوههای" آلای"می رسد.

 

رشته کوه پامیر از مناطق نسبتا مرتفع و مجزایی تشکیل گردیده که شامل مناطق زیر می باشد.

1- رشته کوه اطراف فدچنکو با قلل معروف سامانی (کمونیسم) 7495 متر و کورژنفسکایا 7105 متر.

2- رشته کوه قراتا با قلل مایا کوفسکی 6096

3- رشته کوه قزل سو در جنوب شهر سارق داش با قله بو علی سینا (لنین)

4- رشته کوه بدخشان با قله ودارا 6233 متر

5- رشته کوه زرافشان با قله تارگا 5487 متر

 

کورژنفسکایا

ارتفاع 7106 متر یا 23313 فوت

واقع در پامیر تاجیکستان

ماههای صعود: جون، جولای، آگوست

سومین کوه مرتفع پامیر پس از سامانی و لنین، "کورژنفسکایا" نام دارد. معمولا این کوه را بنام "کول سانتالاک" نیز میخوانند. این کوه در سال 1910 توسط اداره جغرافیایی شوروی کشف گردید. برای اولین بار کورژنفسکایا در سال 1953 توسط "آگاروف" و از مسیر شمالی صعود شد. اما مسیر جنوبی که امروزه بعنوان راحتترین مسیر کوه نیز شناخته می شود در سال 1966 توسط "تستکین" صعود شد. این مسیر چندان دشوار نیست و پس از هم هوایی مناسب میتوان آنرا از کمپ" موسکووینا" صعود کرد .

 

اسپانتیک

  (۱۲)

 

  اسپانتیک

 

 

اسپانتیک ۷۰۲۷ متر

کوه اسپانتیک با ارتفاع ۷۰۲۷ متر بر روی خط الراسی قرار دارد که از "راکاپوشی" تا "هاراموش" گسترده شده است. هنگام غروب خورشید برجهای مرمرین این کوه طلایی رنگ میشوند.مردم محلی دره ناگار(شمال غربی) آن را "گانیش چیش" می نامند که "قله طلایی" معنی میدهد. اما مردم آراندو (سمت جنوب شرقی) به آن اسپانتیک میگویند که تکه های سبز معنی میدهد، علت این نامگذاری هم وجود چمنزارها در دامنه کوه میباشد. کوه اسپانتیک در راس یخچال۳۵ کیلومتری چوگولونگما قرار دارد. از سمت ناگار میتوان جبهه مخوف شمالغربی و برج معروف شمالی را دید که در سال 1987 توسط روسها صعود شد. در واقع رنگ طلایی این برج هنگام غروب خورشید علت اصلی نامگذاری قله طلایی است .

 

 

 

اما این کوه در مرز دره "ناگار" نزدیک "هونزا" و "آراندو" در بالتیستان(آن را تبت کوچک نیز میگویند) قرار دارد. مسیر دستیابی به کمپ اصلی در جبهه جنوب شرقی از طریق اسکاردو و دره آراندو میباشد که جزو مناطق شیعه نشین بالتیستان است. در واقع در طی چهار روز (شامل یک روز با جیپ و سه روز پیاده روی) میتوان به کمپ اصلی آن رسید که در ارتفاع ۴۳۰۰ متری قرار دارد. اما اولین تلاش برای دستیابی به قله در سال ۱۹۰۶ توسط یک زوج آمریکایی صورت گرفت و آنها تنها تا ارتفاع ۶۷۰۰ متری کوه بالا رفتند و از صعود قله باز ماندند. تا اینکه در سال ۱۹۵۵ یک کوهنورد اهل فرانکفورت آلمان به نام "کارل کرامر" موفق به انجام اولین صعود کوه از همان مسیر جنوب شرقی گردید. از آن زمان به بعد این مسیر همه ساله شاهد صعود کوهنوردان از سراسر دنیا بوده است. مسیر جنوب شرقی در واقع خط الراسی است به طول حدود ۸ کیلومتر . کمپ اصلی در ارتفاع ۴۳۰۰ متر قرار دارد. در این مسیر به طور معمول سه کمپ در ارتفاعهای: ۵۰۰۰ کمپ۱ ، ۵۶۰۰ کمپ۲ و ۶۳۰۰ کمپ سوم برپا میشود. دستیابی راحت و کوتاه مدت به کمپ اصلی و مسیر نه چندان دشوار و خطرناک از عوامل استقبال از این کوه میباشد. ضمن آنکه پیشانی یخی به طول ۷۰۰ متر مابین کمپ ۲ و ۳، و همینطور شکافهای پنهان و خط الراس باریک از مشکلات این جبهه به شمار میرود. از نظر آب و هوا نیز تحت تاثیر آب و هوای منطقه قراقروم قرار دارد.

 

خان تنگری

  (۱۳)

  خان تنگری

 

خان تنگری 7010 متر ، تیان شان

رشته کوه تیان شان به طول 1200 کیلومتر و عرض 300 کیلومتر در میان کشورهای چین، قزاقستان و قرقیزستان محصور گشته. نام قدیم رشته کوه تانگری تاک به معنای کوههای آسمانی بود ولی چینی ها آنرا به تیان شان تغییر دادند.رفیعترین قله این رشته کوه پوبدا یا پیروزی با ارتفاع 7439 متر بوده که در خاک قرقیزستان قرار دارد و یخچال اینلچیک جنوبی به طول 46 کیلومتر طویلترین یخچال تیان شان محسوب می شود. خان تنگری با ارتفاع 7010 متر بلندترین کوه کشور قزاقستان و در جنوب یخچال اینلچیک شمالی قرار دارد. طول این یخچال 28 کیلومتر بوده و عمق یخ آن در برخی نقاط به 300 متر می رسد.

 

خان تنگری

کوه خان تنگری همچون هرمی سه وجهی است که از شمال و جنوب غربی به صورت دیواره ای و از سمت جنوب شرقی توسط یخچالی طویل محصور شده. جنس سنگ این کوه گرانیت سیاه می باشد و از ارتفاع 6200 متر به بالا شکل آن تغییر کرده و به صورت سنگهای آهکی زرد رنگ در می آید و این رنگ غروب خان تنگری را چون مشعلی آتشین می نماید. بومیان محلی معتقدند ارواح شب هنگام بر فراز کوه آتش می افروزند و همانها نام کوه را خان تنگری به معنای سلطان ارواح نهاده اند.

نخستین بار در سال 1931 کوهنوردانی از اکراین موفق شدند از طریق یخچال اینلچیک جنوبی و دهلیز جنوبی خود را به تیغه غربی کوه رسانده و از آن طریق قله کوه را فتح کنند. مسیر جنوبی در خاک قرقیزستان بوده و بسیار خطرناک و بهمنی است. در 1975 روسها از طریق جبهه شمالی این کوه و پس از دستیابی به قله فرعی چاپایف به ارتفاع 6195 متر توانستند خود را به گردنه غربی رسانده و از این راه که با جبهه جنوبی مشترک است قله را صعود نمایند. این مسیر به رغم درگیری با سنگ و یخ و شیبهای تند و بهمنی تنها مسیر عادی در قزاقستان است، که همه ساله کوهنوردان بسیاری از آن طریق به قله کوه یورش می برند. در نهایت دشوارترین و سرسختترین جبهه کوه دیواره شمالی آن است که برغم دشواری نتوانسته از گزند کوهنوردان جسور بلوک شرق در امان باشد و نزدیک به 7 مسیر بر روی آن گشوده شده. این کوه تنها در سالهای 1988 و 2001 توسط کوهنوردان روس و قزاقستان در زمستان فتح گردیده. خان تانگری کوهی است برای آنان که قصد مبارزه ای سخت در کوهستان را داشته و می خواهند وارد مرزهای هیمالیانوردی شوند.

 

کمپ اصلی کوه از مسير شمالي در ارتفاع 4000 متر و بر روی یخچال اینلچیک شمالی قرار دارد و سایر کمپها به ترتیب :

کمپ1: 4400 متر

کمپ2: 5200 متر

کمپ3: 5900 متر 

می باشد. بهترین ماههای صعود خان تنگری در فصل تابستان، تیر و مرداد می باشد .